Ama ben o gece çok yalnızdım.

Ben o gece dünyanın en yalnız adamıydım. Üstelik kendimi öldürmemek için evden kaçmıştım. Gecenin bir yarısı, düşünceler içinde caddede yürürken genç bir kadın beni öptü. Kaçamadım. Ne tepki vermem gerektiğini de bilemedim. O öpücükten sonra hayatım bir daha eskisi gibi olmadı. Neler yaşadığıma dair ipuçları istiyorsanız: Bir gece yarısı barı, bir striptiz kulübü, biraz burlesk, biraz da kargaşa... Güzel olan hiçbir şey gündüz yaşanmıyor. Abigail, benim yaşadığım şeyin yalnızlık değil, yabancılaşma olduğunu söylüyor. Aradaki farkı bilmiyorum; pek çok şeyi bilmediğim gibi. Demek istediğim şu ki, bu bir yalnızlık kitabı. Yalnız kalmanın değil, başka bir şey hissedememenin yoldan çıkmış hikâyesi.